Vandaag zijn we om vier uur 's ochtends vertrokken naar Oostenrijk. Tegen een uur of twee 's middags kwamen we aan in Imst. Na een tijdje zoeken vonden we de camping waar Michiel vroeger heeft gekampeerd, maar helaas was deze camping vol. We werden doorverwezen naar een andere camping in Imst waar we een plekje vonden.

Vanuit het stadje Imst hebben we uitzicht op de Muttekopf (2770 meter). Als jongen van veertien is Michiel al eens op de Muttekopf geweest, omdat dit een mooie ervaring was willen we met z'n tweeen ook naar de top van deze berg wandelen.

Tegen een uur of acht zijn we naar de Rosengartenschlucht in Imst gelopen. Aangezien we eerst een beetje wilden inlopen en dus niet te hoog konden beginnen, was dit de ideale inloop wandeling, omdat het in de Rosengartenschlucht lekker koel was. De waterval en door de grotten waar we langs liepen zorgden namelijk voor een lekker fris windje, dat we wel konden gebruiken, want de eerste wandeling omhoog is toch elk jaar weer even wennen.

Na een uur lopen kwamen we bij een klein meertje waar mensen aan het zwemmen waren. De wandeling eindigde in Hoch Imst waar zich een kabelbaan en rodelbaan bevindt. Omdat de bakker vandaag dicht was, genoten we tijdens de lunch van een lekkere zelfgemaakt poffert.

Op de terugweg lopen we langs de andere kant van de slucht en komen we uit bij een watervalletje waar we een dam hebben gebouwd en hebben genoten van de zon. Michiel heeft hier een aardig rode kleur aan over gehouden op z'n rug.

's Ochtends zijn we al eerst naar de bakker in het dorp gelopen, want aangezien de bakker op zondag dicht is en we wel weer een brood willen eten was dit het eerste dat we vandaag moeten doen. Na het ontbijt rijden we eerst naar Arzl van waar uit we naar de hangbrug willen lopen. Na een tijdje door een bos vol muggen gelopen te hebben, komen we een bordje tegen dat de route naar de brug gesloten is. We besluiten nog even verder te lopen, maar al gauw worden we de muggen zat en besluiten we om in volle vaart terug te lopen.

We rijden naar Arzl en gaan daar het VVV-kantoor binnen en kopen daar een boekje met wandelingen erin en een kaart van het Pitztal. We besluiten diezelfde middag nog een korte wandeling te maken naar de Ludwigburgerhutte en vertrekken meteen met de auto naar Zaunhof. Een stijl paadje leidt ons omhoog naar de hut. Vijf minuten voor het bereiken van de hut slaat het weer plots om en verschenen donkere wolken in een razend tempo boven ons. We versnellen nog een beetje en komen bij de hut aan en nemen plaats op het terras. We bestellen ieder een shiwasser, een kom soep met worst voor Michiel en een broodje met worst voor Karina. Net als we beginnen met eten begint het hard te stormen en regenen. Ook begint het te rommelen waardoor we door de eigenaresse van de hut naar binnen worden gevraagd.

We willen niet teveel risico nemen en besluiten maar terug te gaan voordat het weer nog erger wordt. Dus met de bliksems die om onze oren vliegen snellen we ons op weg naar de auto via de brede, echter onverharde bevoorradingsweg van de hut. Nadat we inmiddels al helemaal nat geregend zijn, zien we een klein zwart autootje omlaag rijden over dezelfde weg als waar wij langs lopen. Het autootje stopt en een meisje in de auto vraagt aan ons of we mee naar beneden willen rijden. Uiteraard slaan wij dat aanbod niet af.

Op de terugweg wordt onze route versperd door een boom die om is gewaaid. We moeten een langere route nemen naar de camping en zien onderweg overal brandweerlieden omgewaaide bomen weghalen. Ook zien we nog een aanhanger waar een boom op was gevallen.

Eenmaal op de camping aangekomen horen we dat het op de camping ook hard heeft gewaaid en dat er veel tenten omver zijn gewaaid. Gezien de grote hoeveelheid takken dat rond onze tent lag, twijfelden we niet aan de ernst van de storm die over de camping was gegaan. Onze tent had volgens een aantal campinggasten geen krimp gegeven. We zijn weer blij dat wij geen goedkoop koepeltentje hadden gekocht.

's Avonds lopen we nog even door het dorpje Imst en nemen daar nog een lekker ijsje.

Omdat het vandaag weer slecht weer zou worden en omdat Michiel zijn spieren toch niet zo gewend waren aan het lopen in de bergen en dus flinke spierpijn had, leek ons een dagje Innsbruck wel geschikt. Het stadje deed typisch Oostenrijks aan en was erg toeristisch. Er staan leuke oostenrijkse huisjes en volgens Karina een kasteel van keizer Maximilaan en keizerin Sissi. Karina vond het vooral erg leuk om in de Swarovski gallery te kijken. Ze kon het dan natuurlijk ook niet laten om er twee paar oorbellen aan te schaffen. We hebben ook nog een winkeltje bezocht waar ze zelfgemaakte likeur verkochten. Na wat likeurtjes geproefd te hebben, hebben we een Tirols kruidenbittertje gekocht.

Terug gekomen bij de auto hadden we een bekeuring op de voorruit zitten ter waarde van 21 euro omdat we niet doorhadden dat we in een betaald parkeren zone stonden. Omdat 21 euro bijna nog goedkoper was dan een parkeerkaartje, hadden we er niet zoveel moeite mee en nadat we zagen dat ons nummerbord niet bleek te kloppen konden we de bekeuring netjes in ons mapje stoppen om ingeplakt te worden in ons plakboek. Tot op de dag van vandaag hebben we nooit meer iets van die onbetaalde bekeuring vernomen.

Michiel had vandaag nog steeds wat last van spierpijn en het weer zag er ook nog niet echt helder uit. Daarom zijn we naar Swarovski Kristall welten gegaan in de buurt van Innsbruck. Dit was een museum met kunstwerken waar swarovksi kristallen voor gebruikt zijn. We waren niet de enige toerist die even een dagje weg wilden, want er stond een lange rij ongeduldige mensen voor de ingang. Om een kijkje te nemen op het park hoeft overigens niets betaald te worden, wel moet je betalen om binnen in het 'hoofd' van Swarovski te kijken [zie foto's]. Daar kon je onder andere 's werelds grootste geslepen kristal bekijken en kon je in een reuzen kaleidoscoop staan.

Op de terugweg zijn we langs Umhausen gereden waar we de grootste waterval van Tirol hebben gezien. Om bij de waterval te komen moesten we de auto op een betaald-parkeren parkeerplaats achterlaten en een half uur lopen. Na een paar mooie foto's van de waterval gemaakt te hebben, zijn we bij de waterval nog omhoog gelopen. De route was wel wat glibberig, maar was zeker de moeite waard. Doordat de waterval flink stoof en de zon hierop scheen, zag je een regenboog voor de waterval. Echt een prachtig gezicht. Nadeel was wel dat we kleddernat weer naar beneden kwamen en andere mensen ons aan zaten te kijken. Dit voelde ook wel stoer, want wij waren de enigen die helemaal omhoog waren gelopen. De terugweg liep echter niet zo lekker meer, aangezien het niet onze bedoeling was om te gaan wandelen, hadden we spijkerbroeken aan die niet echt lekker zitten als ze helemaal nat zijn.

's Avonds hebben we een heerlijk vleesje gebraden, een aanrader. Na het eten zijn we weer Imst in gegaan en hebben we op een bankje een ijsje gegeten. We kwamen een man tegen die we eerder hadden gezien en hebben met hem gepraat. De man bleek een Turk te zijn die al 35 jaar in Imst woont. Toen we hem vroegen wat voor weer het zou worden, antwoorde hij dat het in Turkije lekker zonnig zou worden. Hij mist Turkije waarschijnlijk nog wel.

De wekker ging al vroeg af, want we hadden een lange wandeling gepland voor vandaag. De lucht was vrij helder, dus het leek ideaal wandelweer te zijn. We zijn via de bakker meteen naar Mandarfen gereden en namen even na 9 uur de kabelbaan naar de Riflsee. Van daar uit liepen we richting de Taschachhaus. Al snel konden we de hut zien liggen en het leek alsof we elk moment bij de hut konden zijn. Dichter bij de hut gekomen, kregen we de keuze een moeilijk of een makkelijk pad te gaan lopen. Wij kozen voor de makkelijke, Dit pad bracht ons door middel van stalen kabels en rots passages een flink stuk hoger, terwijl het moeilijke pad gewoon horizontaal door bleef lopen. Echt makkelijk was het makkelijke pad niet te noemen. Wij vroegen ons dus ook af of onze kennis van de duitse taal nog wel voldoende is om de bordjes te begrijpen. Even later begon het ook nog te regenen, waardoor we onze regenjassen aan moesten trekken. Een half uur later bereikten we de hut. Bij de hut was het een komen en gaan van mensen met pikhouwelen en helmen, waardoor wij ons een beetje toeristen voelden met onze 'simpele' bergschoenen en kleding.

Het begin van de afdaling was vrij steil, maar ging daardoor ook wel lekker snel omlaag. Het steile pad ging over op een breder en minder steil bevoorradingsweggetje, een vrij lang stuk tot aan Mandarfen. Al met al een wandeling van ruim 6 uur.

Vandaag is het wasdag voor ons. Een lekker zonnig dagje om te wassen. 's Middags gaan we zwemmen in het zwembad naast de camping. Verder doen we weer eens wat inkopen bij de Hover, een goedkope, maar vrij rommelige supermarkt vergelijkbaar met de Aldi in Nederland.

Alweer een vroege dag. We wilden weer een lange wandeling maken hoewel de weersverwachtingen voor die middag er niet al te best uit zagen. We zouden met de auto naar de Ober Alter alm rijden, maar halverwege het grindpad, dat stijl door de bossen omhoog liep, werd de weg geblokkeerd door een slagboom dat met een slot erop niet open wilde. Een stel Oostenrijkers die net als ons voor de slagboom stonden te wachten duurde het wachten op een eventueel passeerdende hutbeheerder die de slagboom open zou kunnen maken, te lang en zij gingen met enig stuntelig stuurwerk om de slagboom heen rijden, met een mooie, gekleurde streep op een dikke steen in de kleur van de auto achterlatende als gevolg. Wij wilden dat onze auto niet aan doen en wilden terugkeren, toen er een boer met een tractor de berg af kwam rijden. Hij deed de slagboom voor ons open en vertelde ons dat er een andere route was die niet was afgesloten. We bedankten de boer en reden verder over het smalle bergweggetje tot we bij een grote parkeerplaats kwamen.

Vanaf de parkeerplaats liepen we via de Ober Alter alm richting de vordere Platteinspitze. Het pad ging al snel omhoog via een alm en daarna een klein stukje bos dat al snel weer overging in een alm.

's avonds op de camping aangekomen begint de lucht vrij donker te worden. We nemen nog even een paar foto's voordat de regen en onweer losbarsten.

Vandaag deden we weer een dagje rustig aan. We reden naar Hoch Imst om daar bij een meertje aan onze lichaamskleur te werken. Een paar uurtjes in de zon liggen dus. Karina neemt zelfs nog een duik in het met smeltwater gevulde meertje.

Bij Jerzens zijn we een zandweggetje ingereden waar aan het begin van het zandweggetje al veel auto's stonden omdat de bestuurders het waarschijnlijk niet aandurfden om verder te rijden. Wij begrepen al snel waarom ze daar waren blijven staan toen onze auto zelfs in de eerste versnelling niet meer omhoog kon. Gelukkig lukte dit wel nadat we de auto een stukje naar achteren lieten rollen om vervolgens moeizaam omhoog te kunnen. Op een gegeven moment ging het zandweggetje over in een grasweggetje en aangezien we maar een gewone twee-wielaandrijving hebben, hebben we de auto op dat punt achter gelaten.

Eenmaal wandelend op weg naar boven, konden we door de mist weinig zien. Maar we hebben nog wel gezien dat we langs de Hochzeigerhaus gelopen zijn. Van daar uit zijn we verder gegaan naar boven, waar een stoeltjeslift naar boven begon. Ons plan was om met de lift naar boven te gaan en van daar uit lopend naar de Hochzeiger te gaan. Maar omdat er waarschijnlijk niets te zien was vanwege de mist, zijn we teruggekeerd naar de auto.

Vandaag zijn we naar Sloss Landecker geweest. We konden het hele kasteel door lopen en oude voorwerpen bezichtigen. Vanuit de toren kun je heel Landecker overzien. Bij het verlaten van het kasteel bedachten we ons dat we waarschijnlijk entree geld hadden moeten betalen, omdat we mensen met entreekaartjes zagen lopen. Wij lopen uiteraard als zuinige Nederlanders het kasteel uit en doen alsof onze neuzen bloeden. Aan het eind van de middag zijn we nog even naar de waterval van Jerzens gelopen.

De wekker gaat weer vroeg af. We zouden een lange wandeling gaan maken vandaag. Aangezien de lucht helemaal helder is besluiten we om naar de Muttekopf te lopen. We weten inmiddels hoe we bij de Oberalter Alm moeten komen (zie "Vordere Platteinspitze") en om 8 uur zijn we bij de Oberalter Alm en zijn we op weg naar de Muttekopf.

We bereiken al snel bij de Muttekopfhutte waar we even blijven zitten om wat te drinken. We zien in de verte achter ons al een hele grote groep mensen onze kant op komen. We lopen dus snel verder zodat we nog een aantal mooie foto's van ons op de top kunnen maken zonder dat er vreemden bij op staan. Michiel had dit namelijk 15 jaar geleden al eens gehad toen hij als kind de Muttekopf beklom en toen de top vol stond. We zijn de derde en vierde persoon op de top vandaag volgens het boek dat aan het kruis is bevestigd. We kunnen nog snel een paar foto's maken voordat de grote groep mensen op de top aankomen.

We gaan terug naar de Muttekopfhutte waar we nog even hebben genoten van een heerlijk stuk apfelstrudel met vanillesaus en een ijskoude glas shiwasser. We vervolgen onze terugweg via een andere route dan de heenweg. Een route die met een groot bord aangegeven wordt als zijnde een alpinisten route. Deze route blijkt echter geen moeilijke stukken te bevatten. Het laatste stukje van de terugweg gaan we met de stoeltjeslift waardoor we aan het einde van de wandeling weer een stuk omhoog moeten lopen naar onze auto.

Na een onrustige nacht slapen we lekker lang uit. We willen vandaag fietsen huren in Jerzens maar wanneer we bij de VVV aankomen blijkt hij dicht te zijn. Op de terugweg komen we langs Arzl en besluiten we naar de hangbrug in Arzl gaan. De wandeling begint langs het water door het bos. De hangbrug was meteen vanaf het beginpunt goed te zien, maar eenmaal in het bos gekomen werd de route naar de hangbrug niet meer duidelijk aangegeven. We zijn met een stel belgen verder gelopen die aan de dorpsbewoners de route hebben gevraagd. Uiteindelijk zijn we bij de hangbrug aangekomen. Van hieruit blijkt het nog maar een klein stukje lopen naar de auto, echter wel langs een grote weg.

Vandaag rijden we naar het Plangeross in het Pitzdal om van daaruit naar de Kaunergrathutte te lopen. Helaas is het uitzicht niet optimaal, maar het blijft gelukkig wel droog. De tocht naar de hut is niet moeilijk, maar wel redelijk lang en vermoeiend. Vooral het laatste stuk naar de hut is behoorlijk steil. Bij de hut genieten we van een glas shiwasser en een dagsoep (uiensoep). De afdaling verloopt vlot en we zijn snel terug bij de auto.

Op deze rustdag zijn we naar Kuhtai geweest. We hadden gehoopt er een mooie barbequeplaats te vinden, maar helaas blijkt deze er niet te zijn. Na het volgen van de steile weg naar Kuhtai, komen we uit bij een bergriviertje in een alm waar we gaan picknicken en in de zon gaan liggen. Aan het eind van de middag gaan we nog naar Zams waar we onze email kunnen lezen op een paal aan de kant van de weg.

's Avonds maken we nog even een rondwandeling door Imst en omgeving. We sluiten deze wandeling af met een halve liter "witbier" dat vrij donker blijkt te zijn.

Tot slot van onze vakantie in Oostenrijk willen we Hochzeiger nog op. We laten de auto langs een grindweg vlakbij het hochzeigerhaus achter en lopen daar vandaan omhoog naar de stoeltjes lift die ons een heel stuk omhoog brengt. Van daar uit lopen we eerst naar de Sechszeiger van waar uit we een mooi uitzicht hebben op het dal en op de muttekopf en platteinspitze die we eerder al bewandeld hebben. We vervolgen onze route naar de Hochzeiger. Een vrij eenvoudig pad met veel "lift wandelaars" leidt ons naar de top met vlak voor de top nog een aardige rotspartij dat de meeste wandelaars op slippers wel terug deed keren.

We blijven maar heel even op de top staan voor het maken van een foto, omdat een grote zwerm vliegende mieren het ons er niet prettiger op maken. We beginnen daarom meteen aan de afdaling aan de andere kant van de Hochzeiger dat al vrij snel "handen en voeten" werk wordt voor Karina. Het blijkt ook om een stuk zwarte route te gaan, iets dat wij eigenlijk altijd hadden vermeden. Maar ondanks de kleur van de route was het goed te doen. Na het zwarte stuk lopen we nog een stuk omhoog naar de Goassee. Daar nemen we even de tijd voor een lunch waarna we weer terug omlaag lopen. Via de Goassteig, ook weer een zwart stuk, lopen we terug. Dit laatste zwarte stuk is al wat pittiger en smaller dan het eerdere stuk en met hoogtevrees beter te vermijden, aangezien op sommige stukken het pad wel erg smal en de afgrond wel erg diep lijkt.

Vandaag verlaten we Oostenrijk en gaan we naar Zwitserland. We willen daar nog een aantal wandelingen maken die we twee jaar eerder niet aan durfden omdat Karina toen voor het eerst in de bergen was. We rijden via de Grimselpass, een leuk stukje rijden met veel slingerende weggetjes.

Een reden dat we Oostenrijk verlaten was het onstabiele weer in Oostenrijk, maar we verlaten Oostenrijk met een blauwe lucht en hoe dichter we bij onze bestemming komen, hoe bewolkter het wordt op 1 blauw stuk in de verte na. Dat stuk bleek precies het blauwe stuk boven onze bestemming te zijn. Met 37 graden in de schaduw ons net iets te warm, maar gelukkig zijn de bergen in Zwitserland wat hoger waardoor we verder omhoog kunnen lopen en waar het dus ook weer kouder is.

Onze eerste wandeling in Zwitersland voor dit jaar. De Brittaniahutte. Een hut boven de 3000 meter en we wilen het bereiken zonder liftjes. Vanuit Saas-fee lopen we onder een kabelbaan omhoog naar Plattjen. We worden constant ingehaald door groepen hardlopende sporters en wij voelen ons opeens niet meer sportief omdat we een stuk langzamer lopen en toch al behoorlijk buiten adem zijn. Eenmaal voorbij Plattjen zijn er al geen hardlopers meer te bekennen. Waarschijnlijk omdat het stuk voorbij Plattjen begint met een partij grote stenen waar het niet meer lekker hardlopen is. Even voor de Brittaniahutte moeten we een stuk over een gletscher lopen maar aangezien dat stuk goed gemarkeerd is met stenen op het ijs, is dat geen enkel probleem.

Eenmaal bij de hut gekomen, kunnen we nog snel even van het uitzicht genieten, maar ook van een donkere lucht waar erg veel gerommel uit komt. We besluiten dan ook, net als veel anderen, aan een versnelde terugkeer te beginnen. Het pad dat Michiel zich nog van ruim 10 jaar geleden kan herinneren is veranderd van een mooi breed pad over de sneeuw in een ijzig pad met veel stenen. Gelukkig is het stuk vlak voor de liften omlaag nog wel als "vroeger". De onweer wordt heviger en komt snel dichterbij en het begint ook te regenen. Hierdoor besluiten we met de liftjes naar beneden te gaan. Het eerste stuk met de lift verloopt snel en zonder problemen. Echter na de overstap naar de volgende lift houden ze de lift stil vanwege de onweer. Na enkele minuten komt er weer even beweging in. We gaan omlaag maar eenmaal boven de afgrond hangende, blijft de lift weer staan. Via de omroepinstallatie horen we dat er een technische storing is. Dus we kunnen nog even van het uitzicht en de bliksems genieten vanuit een klein bakje boven een afgrond. Uiteindelijk komen we weer veilig terug in Saas-fee.

Een dagje worstjes bakken boven het vuur in Blatten en pootje baden in het heerlijk verfrissende smeltwater vlakbij. Ook wij hebben af en toe een luie vakantie nodig.

Om een goed zicht te krijgen op de Aletschgletscher lopen we een rondwandeling langs de gletscher. We nemen de lift vanuit Betten naar station Betmeralp en nemen vanuit daar de volgende lift naar het station de Betmerhorn. We beginnen onze wandeling door naar het kruis van de Betmerhorn (2858 meter) te lopen. Dit kost ons een uur. We vervolgen de wandeling langs de Aletschgletscher waar we prachtige panoramafoto's hebben gemaakt. Uiteindelijk komen we uit bij de Marjelensee op 2300 meter hoogte. Na de lunch vervolgen we onze weg naar de marjelenalp. We lopen via een lange verlichte tunnel onder de talligrat door en lopen via een goederenweg richting Kuhboden. De weg terug naar Betmeralp is een lang stuk. Karina neemt na een afdaling van 950 meter de kabelbaan terug naar Betten. Mischiel wil terug lopen en loopt in een uur 700 meter omlaag naar de auto.

Een rustdag in het prachtige Turtmanntal doet ons goed. We genieten van de zon en het ijskoude bergriviertje. We vinden ook het meertje terug waar Michiel 15 jaar geleden als kind gespeeld heeft.

Onze laatste dag in Zwitserland besteden we aan een wandeling naar de Mischabelhutte op 3329 meter in het Saasdal. Voor we vertrekken, pakken we eerst de tent en al onze spullen in onze volgepakte auto laten we achter in Saas-fee. De tocht naar de Mischabelhutte vergt een behoorlijke klim van 1500 meter. Twee jaar geleden zijn we hier ook al geweest, maar omdat dat Karina's eerste keer in de bergen was, was de alpine route richting de hut te zwaar en gevaarlijk. De laatste paar honder meter loopt via staalkabels, haken en een ladder omhoog. Wanneer we daar lopen, komt een oudere Italiaanse man van rond de 60 op ons af om te vragen of wij ook een klimgordel mee hebben. Karina mag zijn klimgordel lenen wat haar wat extra zelfvertrouwen en veiligheid geeft bij het klimmen. Op 3200 meter krijgt Karina erg last van de hoogte en beluisten we vlak voor de hut terug te gaan. Ook omdat we beseffen dat de afdaling nog moeilijker en langer zal zijn mede door het ontbreken van een klimgordel. Ook wordt het later en het weer wordt er niet beter op. De afdaling is in het begin pittig, maar verloopt later erg vlot. We zijn tegen half zes weer bij de auto na een wandeling van zo'n acht uur. We vertrekken daarna gelijk vanuit Saas-fee naar Nederland waar we om 4 uur aankomen.